Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Kinderen » Vaderdag, dag vader

Vaderdag, dag vader

  

Sommige vaders zijn alleen maar biologische vader. Kenmerkend is, dat ze niet in het huis wonen van het kind waar ze veel van houden. In die situatie kan je alleen maar je best doen om te proberen contact te onderhouden. Niet opdringen, niet forceren, maar vooral geduldig jaar in jaar uit de gelegenheid bieden aan het kind om de biologische vader te leren kennen. Ooit komt er moment dat hij de enige is die haar antwoorden kan geven op specifieke vragen... Zijn dochter heette Drie. Met een 'e' aan het eind. Volgens Een en Twee, het lesbische stel waarbij Drie opgroeide, kon je daaraan zien dat het hier om een meisje gaat. Reuze handig voor docenten bij het oplezen van leerlingenlijsten aan het begin van het schooljaar... 
 
Een moeder kan weloverwogen belangen hebben bij de manier waarop zo'n kind opgroeit. In dit verhaal zijn het trouwens twee moeders, die behoorlijk in hun maag zaten met het blote feit, dat er nog een levende vader rondliep. Het minimale contact van twee-keer-per-jaar was weliswaar zo afgesproken, maar het viel hen toch wel tegen. Begrijp me goed, zij hebben het volste recht een andere belang in het oog te houden dan dat van de vader. Het belang dat zij zo vurig verdedigen hoeft echter niet per se ook het belang van dat kind te zijn. In dit verhaal hebben de dames in kwestie in een periode van zestien jaar op magistrale wijze de zaaddonor uit het leven en het geheugen van het kind weten weg te poetsen. Petje af! Maar hoe begin je daarmee? Nou, daarvoor leent Vaderdag zich het beste:


Drie ging, zoals gebruikelijk, op haar vierde naar de kleuterschool. Tegenwoordig dus groep één van de basisschool. In de zomer van 1992 - Drie was toen vier en een half - bracht de post haar vader een forse enveloppe. Daarin zat een niet goed te identificeren bekrast en gekleurd stuk papier. Na dat enige tijd te hebben bestudeerd vond hij ook nog een snippertje papier met de mededeling "van Drie". Zijn hart sprong op... Post van zijn biologische dochter! Het was achteraf het handschrift van Een, die vrijwel altijd de correspondentie verzorgde met hem. Kinderen van viereneenhalf kunnen natuurlijk wel letters overschrijven, maar dat was waarschijnlijk teveel moeite. Een dus. Ofschoon de man de strekking van het frutsel niet helemaal duidelijk was, stuurde hij meteen een brief naar Drie met "bedankt voor het mooie handwerkje".

 

Je moet dan maar hopen dat het voorgelezen wordt. Want in de zes jaren, waarin hij ervaring opdeed met deze dames had hij het ernstige vermoeden, dat er nog al eens iets verdween. Zo kwam er zogenaamd wel een eens iets niet aan, raakte er wat zoek of kon er iets niet worden opengemaakt. Zo waren er talloze, laten we maar zeggen, obstructies op de weg van de zaaddonor naar zijn biologische kind.

Als alternatief was er natuurlijk opbellen naar Drie. Dat zat er niet in, want zulk direct contact leek hem levensgevaarlijk. In de voorgaande jaren had hij lessen geleerd uit de overspannen reacties van met name Een als hij - naar haar smaak - te dicht bij Drie kwam. Zo vertoefde hij alleen onder streng toezicht met het kind in dezelfde kamer. Foto's nemen was taboe, aanraken uitgesloten. Omzichtigheid was dus geboden. Hij realiseerde zich dat telefoneren een gebeuren was dat buiten het zicht van Een en Twee  viel. Het laatste dat hij wilde: overspannen lesbo's, die zich constant zouden afvragen wat er over de telefoon werd bekonkeld tussen Drie en haar vader. Dus telefoneren liever niet.


Overigens (het zal ergens in juli zijn geweest) heeft de man de link met Vaderdag niet eens gelegd. Immers, bij de twee dames was het woord 'vader' taboe en het woord 'Vaderdag' was al helemaal onzindelijk. Daar deden ze niet aan. En een maand na Vaderdag associeer je het frutsel ook niet meteen met die feestdag. Des te groter zou de verrassing worden!


Zoals u weet, leidt de overproductie van knutselwerkjes op de kleuterschool tot enige verspreiding. We kennen dat wel, vaak van dichtbij: dochter of zoon op de kleuterschool produceert in steeds grotere mate allerlei knutselwerkjes. De eerste producten krijgen een ereplaats. Voor de volgende lading worden trekladen en kasten leeg geruimd om de aanzwellende voorraad te herbergen. En dan komt er dat moment dat de massa knip-, plak-, kleur- en rijgwerk moet worden doorgeschoven. De gegadigden zijn opa's, oma's, bezoekende ooms en tantes en eventuele ontvankelijke buren. In dat licht kon de man het verder onherkenbare kunstwerk nog wel plaatsen. Maar aan Vaderdag had hij niet gedacht.


Het verhaal maakt nu eventjes een sprong naar Drie's volgende verjaardag, als ze vijf is geworden. Drie's verjaardag valt ergens eind oktober en de traditie was dat hij in de week daarop haar een bezoek bracht met een obligaat cadeautje. Hij herinnerde zich zijn eerste gang naar Drie: het geschoffelde kraambezoek in 1987.

 

Nadat de halve wereld was langs gekomen, mocht hij ook eventjes naar zijn nazaat kijken. De wijze les die daaruit kan worden getrokken is dat je familie, buren, vrienden en kennissen de ruimte moet geven om met Drie haar verjaardagsfeest te vieren. Als dan de ergste drukte voorbij is, komt daar pas het psychologisch juiste moment voor de biologische vader. Bovendien staken de dames het niet onder stoelen of banken, dat het handig was als hij niet al die intimi zou ontmoeten. Want je kunt een spermadonor veel verwijten, maar hij behoort niet tot de intimi. Vanaf haar geboorte tot haar vijfde verjaardag is hij incognito twee keer per jaar op bezoek geweest. (En dusdanig gepland dat hij niemand tegen het lijf kon lopen).

Of dat het nu kwam doordat hij altijd na het feestgedruis kwam, of dat Drie gewoon zo was: ze maakte altijd een erg gecontroleerde, bijna autistische indruk. Een zeer rustig kind zou je zo kunnen zeggen. Zet daarnaast de talloze andere kinderen die de man meemaakte: die waren meestal rond hun verjaardag flink over hun toeren. Hij dacht eigenlijk dat dát normaal was... Dat Drie hem toen in 1992 net zo comateus begroette als daarvoor, was dus niets bijzonders. Zo was ze nu eenmaal. Of zat haar toch iets dwars?


De ambiance in haar huis was exact zoals in alle voorgaande jaren: koel, afstandelijk (letterlijk) met de man aan de ene kant van de lange eettafel en Drie gaan het andere einde. Een van de dames zat altijd in zijn nabijheid om te controleren of hij niet met zijn poten aan het kind zat. De andere pleegde wat huishoudelijke verrichtingen. Spreken met Drie was vrijwel ondoenlijk, want moeder Een hield 
zich dwingend met het bezoek bezig en zij blokkeerde vaardig elk spontaan contact met Drie. En anders plaatste Twee zich met allerlei verzorgingsrituelen ook steeds tussen het kind en het bezoek in. Blokkade! Hoe hij zich ook in bochten wrong, het lukte hem niet om aan Drie te ontfutselen of zijn boodschap met 'dank je wel' haar had bereikt. Voor zover hij met haar contact had, keek ze hem alleen maar glazig en niet begrijpend aan...

 

"Het zal toch niet...", zo vroeg hij zich af. De waarheid bleek gruwelijker te zijn dan alleen maar zijn vermoeden dat de boodschap niet was doorgegeven:

Een slaagde er trouwens weer in hem te gijzelen door het onderwerp naar zich toe te trekken. Gemaakt lachend vertelde ze uitgebreid over het handwerkgebeuren op de basisschool. Drie had inmiddels met Twee de kamer even verlaten. Pas toen bleek, dat de verrassing voor de man een cadeau voor Vaderdag was. Een vertelde in geuren en kleuren, dat Drie met alle kinderen in de klas, ieder voor zijn of haar eigen vader, een grote papieren Vaderdagdas had gemaakt. Een grote, gekleurde, versierde das. "Maar," zoals Een zei "dat ding was natuurlijk veel te groot om op te sturen. Daarom hebben we in plaats daarvan maar een tekeningetje van haar verzonden!".

De man luisterde verbijsterd toe. Alles viel op zijn plaats en schoorvoetend vroeg hij waar "zijn" das nu dan was. Nou, die bleek dus in een lade bij alle andere schatten te zijn opgeborgen. Waarschijnlijk heeft Een er nog een dag mee rondgelopen (als Drie niet thuis was). En Drie zich maar afvragen waarom haar biologische vader niet enthousiast had gereageerd op haar cadeau. Het kind verkeerde in de veronderstelling, dat de moeders het naar hem hadden opgestuurd. Dat hadden ze haar althans wel wijsgemaakt. Een en Twee hadden het gewoon verduisterd.


Het is maar een stuk papier van een paar vierkante centimeter plus de goede intentie van een kind... In werkelijkheid is dit een meesterlijke zet geweest. De dames, met name Een, hadden hiermee een grondig begin gemaakt met het proces van afstoten van de biologische vader. Hij hoefde er niets voor te doen om Drie een hekel aan hem te laten krijgen. Daar zorgden Een en Twee wel voor.

 

En hier (met commentaren)

Hier eveneens verschenen (met commentaren)