Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Thrillers » Wintervoer

Wintervoer

 

Zij woonde samen met een hobbezakkerige man van onbestemde, maar hoge leeftijd. Net als Helle leefde hij van de AOW plus wat daarbij geklust werd. Tegen het einde van het jaar bijvoorbeeld verkocht Helle langs de deur vetbolletjes. Zij ging dan met boodschappentassen vol langs de deuren om ze te slijten aan mensen, die 's winters hongerlijdende vogels een goed hart toedroegen. Ze had een goede strategie, want eerst ging ze de buurt rond om bestellingen te noteren. De aanblik op de tanige Helle met haar holle ogen, vermurwde menigeen.

 

Voor de productie van de vetbollen had ze haar eigen, unieke recept. In principe smolt ze dierlijk vet, bij voorkeur reuzel, en mikte daar zaadjes in. In een rond vormpje laten stollen en ziedaar de vetbol. Als de reuzel op was, week Helle uit naar een eindeloze bron van dierlijk vet: de loslopende katten en honden in de buurt. De vogels vonden het heerlijk. Als ze een dier in handen kreeg, keelde zij dat met haar blote handen. De kadavers van de gekidnapte dieren werden gekookt, zodat de weefsels los lieten en Helle het vet uit de pan kon scheppen. Op de botten na werd de rest door het toilet gespoeld. De botten verzamelde zij in plastic boodschappentasjes, die wekelijks in de vuilcontainer gingen. Er kraaide geen haan naar.

 

U zult zeggen, waar haalt zo'n oud wijf die kracht vandaan voor al die verrichtingen? Wel, in haar jongere jaren was zij een gevierde trapezeartieste. In het variététheater had ze ook haar levensgezel, de stoere Ruft leren kennen. Die trad namelijk in dezelfde act als vanger op. Maar inmiddels is het vijftig jaar later en een uitgelubberde sixpack verder. Evenals een op Helle's middel hangende buste. Maar die stevige knuisten van toen hadden die oudjes allebei nog.

 

Ofschoon die twee elkaar het leven zuur maakten en elkaar de hele dag dwars zaten, bleven ze samen om zo de kosten van het levensonderhoud te drukken. Maar ongetwijfeld was er ook sprake van een gewenning. Dat zeurde zo voort tot op zekere dag Ruft grijnslachend thuiskwam, zwaaiend met een winnend lot van de staatsloterij. Nou staan die dingen niet op naam, dus Ruft moest uitkijken dat die slinkse Helle dat waardevolle papier niet in handen kreeg. Er was eigenlijk maar één oplossing: verhuizen en een goed heenkomen zoeken. Op zekere dag kondigde hij daarom plechtig aan, dat hij het huis ging verlaten om in zijn uppie ergens opnieuw te beginnen.

 

"Alleen?" vroeg Helle gekwetst en met een ongelovige blik.

"Nou, neen dat dacht ik niet. Dat wil zeggen in ieder geval zonder jou, maar ik haal dag in dag uit lekkere wijven in huis."

"Oh, dat komt nu toch wel ongelukkig uit, want ik heb heel wat bestellingen genoteerd voor vetbolletjes!"

"Dan zul je die toch alleen moeten afhandelen, beste meid."

"Maar kan je me dan niet eerst even helpen met het klaarmaken van het vet?"

"Nou vooruit; hoe had je je dat voorgesteld?"

"Nou, zo...," antwoordde Helle, terwijl ze hem met een gietijzeren pan de schedel insloeg.

 

Dat najaar bleek een lieve oude dame een half miljoen euro te hebben gewonnen in de staatsloterij. De pers roemde haar en prees haar, omdat ze - ondanks dat ze ineens stinkend rijk was - de minderbedeelde vogeltjes niet was vergeten. Ze werd door een chauffeur in een limousine rondgereden in alle wijken van de stad. Af en toe stapte ze uit om met een karretje achter zich aan door de wijk te lopen. Zij belde overal aan om gratis vetbolletjes te bezorgen bij de mensen. Jawel, de vogels hadden het die winter goed, want zij had dit jaar bijzonder veel vetbollen gemaakt.

 

"Jammer nou," verzuchtte zij wel eens "dat mijn lieve Ruft dit niet kan meemaken. Maar ja, dan had hij maar niet met de noorderzon moeten vertrekken..."

 

 

 

  

Commentaar op: Web Tales

en op: nederlands.nl