Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Schoonmoeders » Op reis

Op reis

Wat zou de wereld zijn zonder Kijfke Veegh?

 

Mijn goede vriend Fokke kan daarover meepraten. Aangezien hij Kijfke's dochter Helle had bezwangerd, was hij een soort schoonzoon. Kijfke vloog regelmatig naar Canada, waar haar andere dochter - overigens een sympathiek mens - woonde. Helle, haar verzwegen dochter, die ze had uit een onenight stand met Heer Mefistofeles, was gewoon om haar met een minibusje naar Schiphol te rijden.

 

In dat busje waren slechts twee zitplaatsen voorin. De rest was laadruimte. Terwijl Helle op de plaats van de bestuurder zat, werd de plek naast haar steevast gereserveerd voor haar inklapbare bezemsteel en haar enorme tas.

 

Het transport van haar moeder Kijfke geschiedde eenvoudigweg door het wrakke mens in een losstaande rieten stoel in de laadruimte te plaatsen. Als een sjoelsteen in een goed in de was gezette sjoelbak zwierde die arme Kijfke over de gladde vloer heen en weer bij iedere bocht of rotonde. Niettemin gebeurde er nooit een ongeluk. Sterker nog, die Kijfke was zo'n ouwe taaie, dat ze dat maltraiteren goed doorstond. En nog sterker... ze was in staat om zich goed te ontspannen, waardoor ze tijdens de rit in slaap kon sukkelen. Meermalen moest men haar bij aankomst wakker schudden. Er werd allang niet meer verbaasd opgekeken als ze op haar rug - de rugleuning van de stoel op de grond en zij met haar benen omhoog - in de omgevallen stoel lag te snurken. Zij stond dan vrolijk op en zette haar bestaan even chagrijnig als tevoren voort.

 

Het was bij gelegenheid van zo'n trip naar Canada, dat Kijfke opbelde na Fokke met een alarmerende mededeling:

 

"Fokke, ik sta hier bij de ingangsbalie van Schiphol en ontdek dat er iets vreselijks is gebeurd..."

"Ja, wat dan?"

"Ik ben op mijn mobieltje gebeld door iemand uit Zwolle. Die man las mijn telefoonnummer op een label van een koffer, die hij samen met een plunjezak heeft opgeraapt. Dat was op de rotonde bij het station. Ik had de achterdeuren van het busje niet goed dicht zitten en zo is er bagage op die plek uitgerold."

"Jeetje, met al die cadeautjes voor de Canadezen erin?"

"Ja, vreselijk hè... Maar gelukkig kunnen de koffer en de plunjezak opgehaald worden bij die meneer. Wil jij dat doen?"

 

Wie Fokke kent, weet dat hij dat wel doet. Zijn meegaandheid wordt doorgaans verkeerd uitgelegd, want hoe aardiger en behulpzamer hij is, des te slapper wordt hij gevonden. Hoe dan ook, hij haalde bij die eerlijke vinder de twee objecten op. De koffer bleek Kijfke's grootste giga-valies te zijn, tot in de naden volgepropt. Daardoor oogde dat ding als een granieten bouwsteen. En zo woog het ook. Het andere object was een vormloos iets, dat oppervlakkig op een plunjezak leek.

 

Hoogstwaarschijnlijk was het weer zo'n typisch eigengemaakt product van Kijfke's huisvlijt. Een soort hobbezak, die stug aan voelde en nog een behoorlijk gewicht had. Ongetwijfeld had de zuinige Kijfke dat ding stijf opgevuld met in elkaar gerolde sokken, kamizooltjes, onderbroeken en panty's.

 

Fokke begaf zich met in de ene hand de koffer en met de andere hand de plunjezak achter zich aansleurend, richting station. Dat was een Spartaanse wandeling over kinderhoofdjes, waar de plunjezak overheen stuiterde. Na een kwartiertje zeulen, stapte Fokke zwetend en puffend in de trein naar Schiphol.

 

Daar aangekomen bleken de roltrappen het niet te doen en moest hij met de koffer, die inmiddels op een blok beton leek, zuchtend en steunend de trap beklimmen naar de aankomsthal. De plunjezak trok hij noodgedwongen achter zich aan. Daarbij klotste dat ding bij iedere stap tegen de traptreden aan. Dat gaf een naar geluid, zoiets als "ke-bonk, ke-bonk".

 

Bij de vertrekbalie stond een nagelbijtende Helle hem al op te wachten.

 

"Gelukkig dat je er bent met de bagage! Maar er is nog iets veel vreselijkers gebeurd..."

"Nou, het kan haast niet erger. Wat is er dan?"

"Mams is zoek," perste ze er snikkend uit "en het ergste is, ik merkte het pas bij deze balie."

 

Fokke krabde zich op zijn hoofd en dacht diep na.

Zijn gezicht kwam in Eureka-stand: "Laten we haar maar omroepen!"

"Ik heb zonet al een bericht opgegeven bij de informatiebalie. Ze zouden haar binnen een paar minuten omroe... O, hoor! Daar heb je het al."

 

Een zwoele vrouwenstem knalde door de luidsprekers met die obligate stewardessentoon: "Wil mevrouw Veegh zich melden bij de infobalie?".... Zoals gebruikelijk wordt een bericht drie keer achtereen omgeroepen en dat bleef niet zonder effect. Nog tijdens het derde bericht begon de plunjezak, die Fokke al die tijd achter zich aan had gesleept in beweging te komen. Zoals een vlinder zich uit een cocon ontvouwt, zo ontpopte de vormloze baal textiel zich tot een geeuwende Kijfke, die zich lekker uitgeslapen uitrekte.

 

"Hè, hè... zijn we er eindelijk?" was haar commentaar "ik dacht dat er nooit een eind aan zou komen."

 

Fokke vond dat het understatement van het jaar. Dat laatste dacht hij namelijk ook al geruime tijd...


 

veel-bagage.large.jpg