Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Schoonmoeders » Met de muziek mee

Met de muziek mee

Je gelooft je ogen toch niet. Een vrouw had in de Music Shop in Zaandam een joekel van een accordeon gepikt en onder haar rok verborgen. Aangezien ze bij binnenkomst al wat moeilijk liep, keek het winkelpersoneel er niet echt van op dat ze wijdbeens waggelend de winkel weer verliet. Ze had nog een mannelijke handlanger, die de rest van het personeel afleidde met allerlei vragen.


Een bandje om de accordeon vast te zetten liet nota bene door het gewrik bij het lopen los, waardoor haar wandeling ritmisch werd begeleid door vreemde klanken bij iedere stap die zij zette. Ondanks die pech slaagde zij er in om - nog steeds moeilijk lopend - met de zware accordeon tussen haar benen de winkel veilig te verlaten.


Ik ben het met u eens dat het verboden zou moeten worden dat er flauwe grappen worden gemaakt over schoonmoeders. Het volgende is daarom ook geen misselijke grap, maar gewoon de bittere waarheid. Mijn schoonmoeder, die luistert naar de naam Aleid, ofschoon ze eigenlijk helemaal niet luistert, is de heldin uit dit verhaal. Ik zou haar kortweg willen typeren als de light versie van Lucrezia Borgia. Ik vertelde deze Aleid dus over het artikel dat ik had gelezen over de trekzakdievegge. Zij moet toen hebben gedacht: "Dat kan ik ook. En zelfs beter...!".


Ik had het niet meteen door toen zij een lange jurk uit de flowerpower tijd uit de kast trok en zich daar in hees. Opgewekt zei ze, dat ze een elektrische gitaar ging halen voor Gerben. Dat is een van haar kleinkinderen, die inderdaad meermalen de wens te kennen had gegeven een elektrische gitaar te bezitten. Dus dat viel hem dit jaar tegen daar onder de kerstboom: sokken en een gebreide sjaal. Oma Aleid zag nu een kans om haar lievelingskleinkind alsnog blij te maken.


In haar jaren zeventig outfit ging ze naar de plaatselijke muziekboer, waar zich het volgende afspeelde. Ik hoopte dat ze een elektrische gitaar en een drumstel uit elkaar kon houden, want ik verzeker u dat het vertrek uit de winkel dan zeker ophef had gegeven. Aleid, anders dan de vrouw met de trekzak, meende het wel alleen op te kunnen knappen. Dus stapte zij monter naar binnen en liet zich de beste elektrische gitaren tonen en demonstreren. De enthousiaste jonge verkoper speelde haar wat voor op een Fender, een Stagg en een wonderschone Dimavery. Aleid duizelde van zijn riffs en shuffles en wat er nog meer over haar heen werd gestort. Nou is Aleid wat aan de kleine kant en de gedemonstreerde modellen aan de grote. Dus enige twijfel overviel haar ondertussen wel en ze bedacht tijdens het gitaarspel, dat een mondharmonica of een piccolo toch wel gemakkelijker ergens kon worden weggestopt. Ze had voldoende fantasie om te bedenken waar ze die instrumenten ergens onder haar vrolijke flowerpower dress klem kon zetten. Alsof de Schepper daar rekening mee had gehouden, toen hij het vrouwenlichaam uitvond... Maar Aleid  realiseerde zich dat bij het minste of geringste zuchtje lucht deze blaasinstrumenten geluid zouden maken. Dat was weer een nadeel. Aan al dat getwijfel kwam abrupt een einde,  omdat de jonge verkoper ineens werd weggeroepen. Hij onderbrak het spel en legde de gitaar op de toonbank. Het was nu of nooit; de tijd om snel te beslissen... een gitaar moest het zijn, een gitaar zou het zijn.


Aleid werkte de demonstratiegitaar schielijk weg onder haar lange hippietenue om met waardige, kleine stapjes naar de uitgang te schrijden. Noodgedwongen, want de gitaar had ze daarbij tussen haar knokige knieƫn geklemd. Ze stond al in de deuropening voor de laatste stap over de drempel naar de vrijheid, toen iets haar krachtig tegen hield. Ze liet zich niet van de wijs brengen en ging naar voren hangen om net zo krachtig tegenspel te bieden, waardoor ze het gevoel kreeg bijna naar buiten te vallen. Ze wist dat ze het kon winnen van de magische kracht die haar terug leek te willen trekken. En inderdaad, die trekpartij won ze!


Toen de ambulance haar in het ziekenhuis afleverde, constateerde men bij eerste aanblik al ernstige brandwonden tussen haar schonkige benen. Men kan niet ongestraft een kabel  bloot trekken. Erger was, dat haar hart die 220 volt, die op de gitaar stond - toen het snoer open scheurde - niet goed aankon en op hol sloeg. Boezemfibrilleren heet dat zo mooi, maar in de volksmond noemt men dat een hartstilstand.


En de wijze les voor vandaag is, dat mocht u ooit een elektrische demonstratiegitaar uit de muziekwinkel onder uw rok willen meesmokkelen, denkt u er dan aan eerst de stekker uit het stopcontact te trekken! En anders toch maar de piccolo of de mondharmonica, op voorwaarde dat u niet vooraf iets heeft genuttigd dat veel darmgas produceert. Ze heten niet voor niets blaasinstrumenten...

 

Commentaren op:

 

Basic publishing