Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Schoonmoeders » Het verbond van schoonmoeders

Het verbond van schoonmoeders

 

Laat ik eerlijkheidshalve voorop stellen dat mijn arme schoonmoeders het niet hebben getroffen met mij. Ik zie er halfzacht uit en verdulleme, ik doe na aanschaf toch niet wat ze zich hadden voorgesteld dat ik zou doen. Dat is pas misleidend. Ik weet het, ik ben diverse malen de miskoop van de eeuw geweest voor mijn bruiden en niet te vergeten hun moeders. Gewoon doorgegaan met denken na de bruiloft en stompzinnig blijven vasthouden aan een eigen mening.

 

Nou, ik heb het onlangs geweten... Onthullingen over mijn schoonmoeder(s) zijn mij op een reprimande komen te staan. Liefst nog wel van het VSS, het Verbond van Samenwerkende Schoonmoeders. Dat is een soort naaikransje, dat je wel serieus moet nemen. Behalve dat daar naald en draad worden gehanteerd, er slappe thee wordt geschonken en de laatste roddels worden besproken, gaan er ook recepten van hand tot hand. De meeste zijn gebaseerd op arsenicum, blauwzuur en andere pittige ingrediënten.

 

Een aangetekende brief van het VSS had mij een dezer dagen bereikt, waarin mij "een laatste waarschuwing" werd gegeven. Nogal wonderlijk, omdat ik de waarschuwingen daarvoor kennelijk heb gemist. De kop van de brief gaf aan dat het onderwerp “schoonmoeders kwetsen” was. Dat was een hint naar wat ik kennelijk gemist had. Het kan ook zijn dat ik het laatste jaar net zo min naar mijn schoonmoeder heb geluisterd als zij de afgelopen kwart eeuw naar mij. Ik heb contact opgenomen met de VSS en om opheldering gevraagd. Dat leidde tot een ontmoeting en een hartig gesprek.

 

Ik trof een afvaardiging van het VSS in een wegrestaurant van Van der Valk. In de openbaarheid van dat eetpaleis leek mij dat het veiligste. Liefst vijf dames, allen gecertificeerd schoonmoeder, namen tegen over mij plaats aan een tafeltje. Jazeker, geen flauwekul beunhazen, maar echte schoonmoeders. Ieder had een legitimatiebewijs bij zich, afgegeven door het VSS. Ik keek tegen één front van dicht op elkaar gepakt schoonmoedervlees aan. Een bijna religieuze ervaring was dat. Het verbaasde me niet dat vier dames slappe thee bestelden, maar wel dat de vijfde om een neut vroeg. Het is dan elf uur in de ochtend. Maar goed, mijn schoonmoeder is rond die tijd ook meestal al teut, dus wat zeur ik. Ik nam een cappuccino. Volgens mijn schoonmoeder word ik daar geagiteerd van. Ik dacht altijd dat het aan iets anders lag, mijn agitatie.

433279-wise-old-caucasian-woman-giving-advice.large.jpg


 

Laat ik u hier de korte versie van het onderhoud geven. De situatie na een paar rondjes thee en cappuccino en vooral vijf maal die ene neut was aldus: de dames stelden mij het volgende ultimatum. Eerdere publicaties, waarin een van mijn schoonmoeders (of willekeurig welke schoonmoeder ook) voorkomt, diende ik te rectificeren. Let vooral op het meervoud, want de eis van de dames gold met terugwerkende kracht in elk geval voor alle schoonmoeders die ik heb versleten. Als ik daar geen gevolg aan gaf... dan moest ik de rest van mijn leven (kort of lang, maar eerder kort) oppassen voor elke hap, die ik argeloos zou nuttigen. Uitkijken voor elke slok, die ik achterover zou slaan. Zij zeiden het niet zo recht voor zijn raap, maar in bedekte termen. Nou heb ik een schoonmoeder, die lekker kookt; dus ik vond dit een verontrustende mededeling. Ik weet het lezer, u vraagt zich af welke schoonmoeder. Ik heb het natuurlijk over de enige overlevende. De laatste dus. Om onduidelijke redenen hebben de vorigen deze aardkloot verlaten en ons in droefheid achtergelaten. En ik zweer u, dat ik daar niets mee te maken heb, wat ook verscheidene officieren van justitie daar ook over mekkeren. Om maar te zwijgen over Peter "Ewwe" de Vries. Tja, zo spreekt hij het zelf uit.

 

Verrassend was dat de dames van dit comité enkele van mijn meest aanstootgevende verhalen hadden uitgedraaid. Rode potloodstrepen gaven aan welke passages zij niet gepast vonden. Een van hen was het klaarblijkelijk te machtig geworden, want zo te zien had zij haar rode potlood als een dartpijltje gebruikt. Ik begon steeds meer te vermoeden - bij al dat rood - dat er iets in mijn teksten niet in goede aarde was gevallen. Ik heb mij (zwak) verweerd met de stelling, dat ik alleen mijn observaties heb genoteerd. Mooier kon ik het niet maken. Nou, daar wilden de dames het juist eens over hebben... Het gesprek heeft uiteindelijk tot een soort tussenoplossing geleid. Als een rectificatie niet mogelijk was, omdat de feiten niet zijn te veranderen, moest ik eens goed nadenken of ik dan niet iets aardigs over mijn schoonmoeder(s) kon vertellen. Ter compensatie zegmaar.

 

Verdere stappen, zoals tijgerharen in mijn soep en naar bittere amandelen ruikende koffie zouden dan uitblijven. In die tussenoplossing kon ik mij wel vinden en wij namen over en weer gerustgesteld afscheid van elkaar. Tenminste… bijna gerustgesteld. Die van de neuten, zal ik maar zeggen, stond wankelend op en zei - zich aan de tafelrand vasthoudend - met dubbele tong:”Binnen een paar dagen villen ve.. willen we een sposities ftuk lezen, anders slaait er vat!”.

 

Als een loden last rust nu op mij, dat ik iets aardigs moet vertellen… “anders zwaait er wat”. Die boodschap was duidelijk, ondanks het neutenaccent. Dat valt niet mee, realiseerde ik me... Ik had me aardig in de nesten gewerkt, want waar haal ik nou zo gauw “iets aardigs” vandaan? Zouden ze ook genoegen nemen met "iets leuks" in plaats van "iets aardigs"? Ik heb mijn dagboeken erbij gehaald en inderdaad heb ik een paar leuke dingen over mijn schoonmoeders(s) gevonden. Bij het opbergen had ik nog getwijfeld over de categorie waarin ze vallen? Zoiets als Horror/50+? Of zou de categorie Griezelen en Zelfmoordneiging wat zijn? 

Het moet wel in de buurt van mijn belevingen komen...