Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Schoonmoeders » Een kleine ingreep

Een kleine ingreep

 

Alle architectuur wordt grootschalig: belastingkantoren, gezondheidscentra en zelfs de warme bakker op de hoek zit tegenwoordig weggestopt in de grote supermarkt. Tandartsenpraktijken zijn complete gebitsklinieken geworden. En ook knusse kleine behandelcentra zijn er niet meer. Tegenwoordig zijn het allemaal gezondheidsfabrieken, die in kilheid met er op lijkende monumentale belastingkantoren wedijveren. Ik moet altijd goed opletten waar ik ben, sinds ik per ongeluk een belastinginspecteur aansprak met dokter.

 

Maar dit kon niet missen, toen ik met mijn schoonmoeder deze kloeke instelling betrad. Wij schoven langs de receptie en pal achter de draaideur, die toegang verschafte naar de diverse behandelafdelingen, hing die kenmerkende sfeer van schoonmaakmiddelen en antiseptica. Een goede plattegrond voerde ons naar de desbetreffende afdeling. Wij melden ons daar aan de balie, waar de baliemedewerkster de naam van mijn schoonmoeder in het systeem checkte.

 

Enigszins verrast zei ze tegen mij: "Bent u hier niet al eens eerder geweest met deze zelfde mevrouw?"

Ik antwoordde: "Jazeker, een paar maanden geleden. Dat was om een eng, harig ding weg te laten halen."

"Oh, en hoe is dat afgelopen?"

"Dat weghalen ging op zichzelf prima; maar helaas... het is weer teruggekomen."

"Ai, dat zijn soms hardnekkige en weerbarstige dingen. Hopelijk gaat het nu beter."

 

Ik knikte hoopvol van: "Ja, laten we hopen definitief van het kreng af te komen"

 

"U moet met mevrouw even wachten bij wachtkamer C4. Dat vindt u gemakkelijk door de rode stippellijn te volgen."

"Zo moeder, daar gaan we dan. U bent toch niet zenuwachtig?" (Ik ben - anders dan sommige lezers denken - best een lieve schoonzoon)

"Welnee jongen, ik voel me hartstikke veilig als ik zo op jouw arm steun."

 

De rode stippellijn voerde ons naar een wachtkamer in een besloten nis. Op een paal stond een scanapparaat met een sensor, waartegen je je ponsplaatje moest houden.

 

Nadat de gegevens zo waren ingevoerd, deelde de tekst op een scherm ons mede, dat mijn schoonmoeder zo en zo laat zou worden opgehaald. Op de aangegeven tijd verschenen er twee in witte verplegeruniformen gehulde kleerkasten, die mijn tegenstribbelende schoonmoeder meenamen. Het leek eigenlijk meer op meesleuren, omdat ze zich op het laatste moment verzette:

 

Niettemin gleden haar hakken moeiteloos over de gladde vloer. Toen een met tralies versterkte, dubbele glazen deur achter haar dicht viel, kon ik haar van achter

 de spijlen alleen wat onverstaanbaars horen roepen. Ik zwaaide met een vaag gebaar naar haar, draaide mij resoluut om en liep opgelucht naar de uitgang van het gebouw.

 

Toen ik langs haar balie liep, kirde de vriendelijke juffrouw koket: "Ha! Ik zie dat u nu toch van dat enge, harige ding bent verlost..."



 

Commentaren op:

 

nederlands.nl 

Web Tales