Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Schoonmoeders » De schoonmabus

De schoonmabus

U kent vast dat broodje aap verhaal wel van die op het autodak vastgebonden oma. Dat lijkt een wrede daad, maar volgens het verhaal is ze dan al overleden tijdens een buitenlandse vakantie met de hele familie. Om kosten uit te sparen hebben haar familieleden haar in een campingstoel gezet en op het dak van de auto vastgesnoerd. En dan, hup, terug naar Nederland. Van dat beroemde verhaal switch ik naar de manier waarop Kijfke Veegh, regelmatig werd getransporteerd. Zij zou zo maar een van mijn ex-schoonmoeders kunnen zijn, maar ik raak het overzicht een beetje kwijt. Laten we haar maar de schoonmoeder noemen van mijn kameraad Fokke, die u meer zult tegenkomen in mijn vertellingen. 


Mij wordt wel eens  verweten dat ik kwetsend schrijf over schoonmoeders. Ter compensatie daarom iets aardigs. Ik geef toe, dat een hartig gesprek met het verbond van schoonmoeders hier niet vreemd aan is. De link voert U naar desbetreffend verhaal. Puur iets aardig, wel, dat lukt niet zo makkelijk, maar "iets leuks" over deze Kijfke Veegh is geen probleem:


Kijfke’s dochter Helle bezat zo'n Japans Mushishibu-koekblik, dat voor een minibusje doorging. Voorin waren er twee Spartaans aandoende zitplaatsen, achterin was er een kleine laadruimte zonder zitplaatsen. Binnen de bebouwde kom voldeed dat vehikel prima als vervoermiddel van boodschappen en mensen-met-doodsverachting. Bij interlokaal gebruik was het een trillende doodskist, die over elke kiezel op en neer hikte en heen en weer schudde. Helle bezat een ontwapenende naïviteit aan de dag legde als het autotechniek betrof; ik herinner me dat ze de Wegenwacht liet komen omdat de auto het zogenaamd niet deed en toen bleek een jerrycan benzine wonderen te verrichten. Zo vond ze het niet nodig om op de twee zitplaatsen veiligheidsriemen te hebben. Ze waren toen ook niet wettelijk verplicht...  

 

Als haar busje als een vrolijke kangoeroe tussen Zwolle en Almelo huppelde voor het maandelijkse, obligate familiebezoek, dan kon Helle zich vasthouden aan het stuur, maar voor Kijfke was er niets van die aard. Die zat daar dus niet lekker als ze anderhalf uur op en neer stuiterde. Het vernuft van Helle vond een opmerkelijkeoplossing.


Bij die regelmatige ritjes werd Kijfke op een losse rotanstoel in de laadruimte gezet. Het idee was, dat zij dan - op een kussen in de rotanstoel - wat gerieflijker zat en zich dan tenminste ergens aan vast kon houden. Dat kon ze inderdaad doen aan de armsteunen van haar stoel! Zo'n tocht was een groot feest, want Kijfke zwierde in elke bocht met stoel en al van links naar rechts en omgekeerd. En telkens als Helle afremde, schoof haar moeder als een slordig ingeladen postpakket naar voren. Kijfke’s techniek van overleven was dat zij bij al deze glijpartijen haar armen afwerend voor zich hield, waarbij ze dan zowat alle wanden van de minibus raakte. Dat ze een ouwe taaie was, behoeft geen nadere uitleg. Eentje met blauwe, beurse onderarmen en opgezette vingers.

 

Fokke - daar heb je hem al - was een soort schoonzoon. Hij had iets onduidelijks met Helle, maar was er niet mee getrouwd. Behalve dat hij een behulpzaam type was, was hij een smiecht van het zuiverste water. En nu moet ik hier toch even het verhaal onderbreken voor de volgende uitleg:

 

Fokke is een apart figuur; omdat schoonmoeders er volgens lezers slecht afkomen en de schoonzonen de eigenlijke rotzakken zijn... klik hier


Fokke kon het niet meer aanzien hoe het oude mens werd geradbraakt. Met behulp van een paar stevige fietsbinnenbanden vlechtte hij een, gerieflijk verend, elastisch korset voor haar. Het geheel had iets van een rubberen net, waarin de rotanstoel simpelweg werd geplaatst. En dat alles werd weer bevestigd aan een paar metalen ogen achterin de bus. Die dienden officieel om bagage aan vast te sjorren en waren geplaatst naast de twee openslaande achterdeuren. Nou, dat werkte fantastisch. Kijfke ging, als een spin in een rubberen web, in de rotanstoel zitten en doorstond zo de hobbelige rit. Verend op de cadans van de auto heeft zij zo menige rit naar Almelo prima afgelegd.


imagesca57mi72.large.jpg

O ja, volledigheidshalve moet ik wel vertellen, dat het een keer op die provinciale weg tussen Zwolle en Almelo niet helemaal goed ging. Omdat een gitzwarte kat plotseling overstak, moest Helle krachtig remmen. Dat was een reflex van haar en ze had ook wat met zwarte katten... Haar in de laadruimte geplaatste bezem (wat moest daar toch mee?) schoot naar voren en de steel doorboorde toen de voorruit. Arme Kijfke schoot eveneens naar voren en knalde tegen een voorstoel. In een reflex greep zij de rugleuning daarvan, alsmede de bezemsteel stevig vast en liet verkrampt niet meer los. Het oude mens had nog heel wat kracht in haar knoken, want zij weerstond de enorme spanning van het rubberen vlechtwerk, dat haar weer terug in de richting van de achterdeuren trok.

 

Helle redde zo de kat en veroorzaakte en passant een kilometerslange, stilstaande file achter haar. Zij stapte uit om te kijken hoe het met haar moeder ging. Ze liep om de bus heen en - bezorgd over Kijfke - opende zij de achterdeuren. Liefdevol zei ze tegen haar moeder: "Laat maar los, mams... en kom maar hierheen".


De schade bij de achter haar stilstaande SUV viel eigenlijk wel mee, als je bedenkt dat er een complete oudwief-met-een-bezem-in-de-hand tegen de voorruit van die wagen werd gekatapulteerd. Die SUV's kunnen wel wat hebben; dat bleek wel uit deze ludieke variant op de elandtest. 


De verpleegkundige uit de ijlings opgeroepen ambulance, die Kijfke voorzichtig van de ruitenwissers afschraapte, snoerde haar knokige lijf goed vast voor transport naar de eerste hulppost van het ziekenhuis. Kijfke moest geruime tijd revalideren op de verpleegafdeling van het ziekenhuis. Voor de duur van haar volledig herstel, doorkruiste ze Fokke's levenspad enige tijd niet, zodat hij een beetje kon bijkomen van de last haar schoonzoon te zijn.

436749-royalty-free-rf-clipart-illustration-of-a-ragged-witch-flying-on-her-broomstick.large.jpg


Wel, is dat nou niet leuk en aardig?