Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Schoonmoeders » Bij de schoonmoederbond

Bij de schoonmoederbond

 

VSS-lid worden

00000977.large.gif


Mijn goede vriend Fokke overtuigde mij onlangs dat wij travestiet moesten worden. Niet uit overtuiging m

aar uitbittere noodzaak. Ik groef diep in mijn geheugen: de laatste keer dat ik in vrouwenkleren rondliep, was toen ik zeven was. Op een kinderpartijtje werd op een gegeven moment het signaal voor een algehele verkleedpartij gegeven en iedereen rende naar de verkleedkist. Als kind reeds was ik nooit haantje de voorste, zodat ik bij de kist aangekomen de keuze had tussen de enige overgebleven kledingstukken: een afzichtelijke jurk en een afzichtelijke rok. De rest van het kinderfeestje heb ik met schaamrood op de kaken doorstaan.


een aantal jaren daarvoor overkwam het mij, dat mij - als peuter - door een paar buurmeisjes allerlei poppenkleren werden aantrokken. Het was oorlog en speelgoed stond niet bovenaan de distributielijst. Die meiden moesten ook maar improviseren en bij gebrek aan een echte speelgoedpop maakten ze gebruik van zoiets voor de hand liggends als hun buurjongetje. Tegen de tijd dat ze met kleurig schilderwerk op mijn gezicht begonnen, greep mijn moeder in. Net op tijd om mijn tere zieltje voor verdere beschadiging te behoeden. Niettemin, daar ergens moet de kiel zijn gelegd voor mijn latere neigingen om rare verhalen te schrijven. 


Ofschoon Kijfke’s dochter alleen maar een warrige relatie heeft met Fokke, beschouwt Fokke Kijfke als een soort schoonmoeder. En uitgerekend zij en mijn favoriete schoonmoeder Aleid waren dikke mik met elkaar. De oplettende lezer herkent beide dames misschien nog wel uit eerdere gênante situaties. Door mijn onbedwingbare neiging de bizarre avonturen van beide dames te beschrijven, heb ik de toorn van het VSS, het Verbond van Samenwerkende Schoonmoeders gewekt. Fokke verdenken ze ervan dat hij mijn inspiratie voedt met hilarische verhalen over Kijfke.


Kijfke en Aleid, beiden VSS-lid, lieten zich ontvallen dat wij maar beter op onze tellen konden passen. Het VSS is niet zomaar een onschuldig naaikransje; zo nodig stuurt het Verbond getrainde nanja’s over deze aardkloot om dwarse typen onder de schoonzoons krachtig tot de orde te roepen. Nanja's zijn, zoals de meesten onder u vast wel weten, streng geselecteerde nannies, die een spoedcursus ki-jutsi hebben gevolgd bij Japanse monniken. Zoals bekend kunnen beoefenaars van de edele vechtsport ki-jutsi met een vingerhoedje en een klosje garen een tegenstander dodelijk verwonden.


Om te achterhalen wat het VSS precies in zijn schild voerde, besloten wij ons als lid aan te melden om op de eerste de beste vergadering uit de eerste hand te vernemen wat zij met die rebelse schoonzonen van plan waren. Maar hoe kom je als man onopgemerkt binnen? Fokke had daarvoor een prima oplossing: wij moesten ons verkleden als schoonmoeders en zo undercover een vergadering bijwonen. Daarmee wordt onze tijdelijke neiging tot travestie verklaard.


Maar het bleek minder eenvoudig dan we dachten. De lokale feestwinkel heeft alle soorten carnavalskleding, maar gek genoeg bestaan er geen schoonmoederkostuums. Dus dat werd improviseren. Fokke had een nogal diffuse relatie met Kijfke's dochter en voelde zich niet gehinderd om hier en daar nog een hengel uit te hebben staan. Iemand anders zou nooit zo snel aan zoveel verschillende dameskleding in zoveel verschillende maten zijn gekomen. Fokke had binnen een mum van tijd de kledingkasten van zijn vriendinnen geplunderd en op een middag stonden wij voor een passpiegel ons in allerhande kleding te wurmen. Daarbij stelde ik met enige verwondering vast, dat Fokke vriendinnen in alle lengten en omvang had. Na wat passen en meten lukte het mij om een grijs mantelpakje aan te schieten. Een blik over mijn schouder op de passpiegel leerde mij, dat er wel wat meer kont aan de achterkant had mogen zitten, maar ik heb niet meer. Fokke is een flinke vent en daarom liet hij met tegenzin een potteuze tuinbroek, die lekker zat, aan zich voorbijgaan en perste hij zich in een enigszins opkruipende bloemetjesjurk. Het was alsof ik in een flashback mijn moeder zag, zoals hij daar voor die passpiegel stond. Net als zij probeerde hij met zijn vingertoppen links en rechts op lendenhoogte de plooien eruit te trekken. Pumps waren niet aan ons besteed en met enige moeite wrikten we een paar schoenen met blokhakken over onze hamertenen. En nu was het tijd om proef te draaien.


Bij wijze van test flaneerden wij over de hoofdstraat heen en weer om vast te stellen dat we geen bekijks trokken. Af en toe wierpen wij sluiks een blik in de etalageruit om ons zelf te bezichtigen. Ofschoon ik vreesde dat wij een soort reïncarnatie zouden lijken van de revuekomieken, de dames Snip en Snap, viel het resultaat ons niet tegen. We kuierden door het centrum van Amersfoort, een stad die Randstedelijke neigingen heeft. Men kijkt daar niet gauw ergens van op. Ongemakkelijker was het toen we enkele hangouderen passeerden, die doelloos over het marktplein slenterden. Zij keken begerig achterom naar ons en hun ogen bleven met kleffe blikken aan ons silhouet plakken.


"Missie geslaagd," stelde Fokke tevreden vast. Voor de spiegelende etalageruiten van V & D draaiden we behaagziek rond onze as. Ik was niet ontevreden, omdat ik mij nooit eerder heb gerealiseerd dat ik zo'n lekker wijf was. Maar goed, dat is mijn roeping niet en nu was het tijd voor onze verdere strategie. De eerstvolgende vergadering (die kennis hadden wij afgetroggeld van Aleid) zou in een achterlijk gehucht in een bijna vergeten streek van het land zijn. Strontsdijk… wie had daar ooit van gehoord? Wij hadden het VSS wel door; geen mens zou toch bedenken dat ze een vergadering zouden beleggen in een godvergeten oord, dat net zo goed op de maan had kunnen liggen! Het is een van die uithoeken van het land waar geen tv-ontvangst is en waar je met je mobiele telefoon ook niets kunt uitrichten. De tijd was daar stil blijven staan ergens in 1950.


De reis naar Strontsdijk verliep prima tot aan de rivier, de IJssel. Bij het laatste stuk moesten we de auto verlaten en met een pontje de rivier oversteken. Strontsdijk bood ons de aanblik van een dorpssilhouet dat zo geleend leek te zijn uit een Ollie B. Bommel verhaal. Daar vandaan was het een minuutje lopen over de Dorpsstraat naar, hoe kan het ook anders, “Het Dorpshuis”, de lokale uitspanning.


Erg veel van de vergadering hebben wij niet meegemaakt. Het inschrijven ging prima. We kregen een “tag” op onze jurken gespeld met onze namen. Voor deze gelegenheid heetten wij Fokje Fijnstraal en Harma Hangslot en zo stond het ook op onze kaartjes. Fokke dronk helaas teveel bier. Niet dat hij niet tegen alcohol kon, maar het noopte hem wel om regelmatig te gaan plassen. Fokke is natuurlijk niet gek, dus hij ging steeds naar de damestoiletten. So far so good, ware het niet dat hij in gesprek raakte met een paar andere dames, met wie hij al gauw dikke vriendinnen was. Een van hen merkte op dat hij wel erg vaak naar de wc ging en gaf hem zusterlijke raad, omdat zij een blaasontsteking vermoedde. Zo'n typisch vrouwelijk kwaaltje, toch?


En daar ging Fokke in de fout. Spontaan zei hij: "Welnee meid, ik heb gewoon wat last van een vergrote prostaat. Dat heb je op onze leeftijd...".


Nadat wij uit “Het Dorpshuis” waren gezet moesten wij spitsroeden lopen over de Dorpsstraat in de richting van het veer. De autochtonen van Strontsdijk waren namelijk op het gekrakeel afgekomen, want er gebeurde zelden iets spannends in het durp. Het geluid van met damestasjes meppende leden van het VSS had het anders zo slaperige gehucht wakker geschud en men dromde nieuwsgierig bijeen voor “Het Dorpshuis”. Fokke en ik, inmiddels deerlijk gehavend door zwaaiende damestassen, renden voor ons leven en trokken daarbij onze jurken hoog op om ons snelheidsrecord op de 100 meter richting veerboot te verbeteren.


Beste lezer, het is absoluut af te raden om in een achteraf dorpje, waar het enige nieuws door De Kerkbode wordt verspreid, hard over straat te rennen. Tenminste als je een als vrouw verklede man bent, die zijn jurk hoog optrekt... Godalmachtig, want hebben die localen harde knuisten.


Informatie over het VSS: klik hier