Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Oude mannen » Oude man met hond

Oude man met hond

Tussen Kerst en Nieuwjaar vergezelde ik ooit mijn minderjarige dochter, Truus, die één keer per week het lokale blaadje bezorgde. Plus eventuele folders. Daar verdienen de veelal jeugdige bezorgers een aardig zakcentje mee. Ze had het geluk, dat een groot gedeelte van haar bezorgwijk samengeperst zat in een bejaardenflat. Ze kon droog, in de entreehal, alle brievenbussen vullen. En voor de traditionele kerst- en nieuwjaarsfooi moest ze nu alle verdiepingen aflopen om een kaartje met goede wensen aan die mensen te overhandigen. 

Interessant om te zien hoe een totaal andere generatie over geld denkt. Want menig oudje was er heilig van overtuigd dat een stuiver (het is nog in het gulden tijdperk) haar stijl achterover zou laten slaan. Gezegd moet

worden dat Truus niet verbleekte of verbloosde bij de soms gênant "gulle" gaven. Ik ging overigens mee, omdat ik haar wel erg jong vond om in de schemering alleen op pad te gaan. Het werd al vroeg donker. Wie dat gek vindt: niet zo lang daarvoor was er die tragische gebeurtenis met het vijftienjarige meisje dat folders rondbracht in Kampen, onze buurgemeente. Die haalde niet levend het einde van haar rondje folders bezorgen. Dagen later werd ze opgegraven in een bos in de Noordoostpolder. De vaderlandse pers was er tijden lang zoet mee, omdat ze in een vriendelijke bui ermee had ingestemd om even bij een aardige meneer binnen te stappen.

Bij een van die adressen deed een oude heer open, van dik in de 70, die ons nadrukkelijk uitnodigde om binnen te komen. Mij ook, die discreet op een paar meter afstand achter Truus stond. Binnengekomen werden we getrakteerd op thee en werden we geconfronteerd met de schrijnende eenzaamheid van een oude man met zijn hondje. Dat was een boerenfox van een jaar of zeven met de naam Tippy. En met overgewicht. Het was moeilijk om ons los te weken uit de enigszins benauwende gastvrijheid. Je moet het evenwicht zoeken tussen beleefd aandacht gegeven en toch ook weer tijdig je eigen leven voortzetten.

Ik zal u niet vermoeien met de tragiek die deze man uitstraalde, maar duik meteen op het heikele onderwerp dat hij aansneed. Hij was zeer begaan met het lot van Tippy. Doordat hij een sterke beperking had vanwege een longaandoening, kwam Tippy veel te kort. Wandelingen zaten er niet in. Hij schoof haar meestal het tuintje in dat aan zijn appartement grensde. Dat leverde hem geheid conflicten op met oudjes die in de aanpalende woningen zaten. Die klaagden acuut over poepoverlast. Ineens zei de man tegen mijn dochter: " Wil jij haar niet uitlaten tegen betaling?". Ik greep meteen in, want een deel van mijn idee over opvoeding is, dat je dochter niet alles voor geld moet doen. Voordat je het weet wordt ze een prostituee, nietwaar?

Om een lang verhaal kort te maken, we kregen Tippy mee voor een gratis wandeling. En ik legde de man uit, dat we met Tippy naar mijn huis zouden lopen, dat ongeveer 800 meter van de flat af lag. Daar zouden we haar vervolgens, tezamen met mijn hond en ook nog aanwezige logeerhond, uitlaten. Het was voor ons namelijk inmiddels tijd voor de gebruikelijke wandeling; Tippy kon dan meteen mee komen. Dat werd een verrassing, want Tippy legde puffend en zuchtend die eerste 800 m naar mijn huis af. En toen moest het blokje om van 500 meter met de twee andere honden nog volgen. Uiteindelijk kwamen we langzaam sloffend weer thuis en bij elkaar had Tippy, onbedoeld, een uur gelopen.

Het was in die tijd nog niet gangbaar om een mobiele telefoon op zak te hebben. Dus thuisgekomen, waar Tippy vermoeid door haar poten zakte, kon ik die meneer pas opbellen met onze excuses dat het onvoorzien wat later was geworden. De reden was dat Tippy nauwelijks de ene poot voor andere kon zetten en dat heb ik zo goed en zo kwaad, om zijn gevoelens niet te kwetsen, getracht uit te leggen.

Tot onze schrik was de man - heel begrijpelijk trouwens - helemaal over zijn toeren, "omdat het zo lang duurde". Ondanks mijn uitleg vooraf had hij zich toch een andere voorstelling gemaakt van de hond uitlaten. Net zo goed als wij een andere voorstelling daarvan hadden. Arme Tippy was het wandelen helemaal verleerd en wat gesjok rond het bejaardenhuis was in de voorstelling van haar baas al ruim voldoende geweest. Het was duidelijk dat die hond alles voor hem betekende en voor het geval ik dat zou hebben gemist, legde hij dat nog een keer uit. Dus we brachten de hond weer schuldbewust terug. Zekerheidshalve had ik door de telefoon nog de vooraankondiging gegeven, dat - gelet op haar conditie - hij wel op minstens een kwartiertje moest rekenen. Ze was inmiddels wel van de inspanningen bijgekomen, maar nu moest zij die 800 m weer terug naar haar baas. Deze toonde zich dolblij toen zij weer thuis was en - een beetje gênant voor ons - gaf hij te kennen toch maar af te zien van een herhaling.

Het zat me niet helemaal lekker, ik begreep de man wel, maar was ook met de hond begaan. Ik heb toen maar een kort briefje voor hem geprint met de opgave van een plaatselijke dierenuitlaatservice, die niet commercieel werkte. Op de een of andere manier was die service gelieerd aan de Dierenbescherming. Ik had het vermoeden dat het bij die meneer geen overdaad was. Ik hoop dat het wat geworden is, maar ik vrees het ergste...

Niet al te lang daarna in het nieuwe jaar reed ik nog eens langs die bejaardenflat en ik zag tot mijn schrik dat zijn appartement leegstond...

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Reactie plaatsen