Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Kinderen » Broedsel

Broedsel

 

Als je kindertjes niet als schattig en onschuldig afschildert, doorbreek je een zwaar taboe. Ik heb dat geweten toen ik voorheen kinderen beschreef, geboetseerd naar de wrede werkelijkheid. De digitale bedreigingen aan mijn adres waren niet van de lucht! 


Toch is dat raar, want hoe relatief dat is, blijkt uit een bekend verhaal, dat zich in 1889 afspeelt: In de wachtkamer van een Oostenrijks stationnetje lijkt het helemaal fout te gaan als een doodzieke baby dreigt te stikken in zijn eigen slijm. Terwijl het wurm al blauw aanloopt, treedt een van de reizigers kordaat op en friemelt dusdanig in de keel van het kind, dat de luchtpijp vrijkomt en het jongetje weer adem krijgt. Moeder en kind worden per koets naar het ziekenhuis gebracht, nadat de redder in de nood uitbundig was bedankt. Namen en gegevens werden gauw opgeschreven en over en weer uitgewisseld. Iedereen gaat zijns weegs als de trein aankomt. Vlak voordat de held in de trein stapt, wenst hij moeder en kind een goede afloop met: "Ik hoop dat uw zoontje gezond opgroeit, mevrouw...eh, (hij spiekt even op zijn papiertje) eh... mevrouw Hitler." 


Een enquête onder lezers van deze aangehaalde klassieker onthulde dat men zelf in groten getale dat kind had laten stikken. Wie dat in gedachten houdt, kan mijn jarenlang opgetekende bizarre ontmoetingen ook wel aan. Menig verhaal is gebaseerd op wat authentieke personen onder mijn neus zaten uit te vreten. Omdat geen hond gelooft, dat er zulke mensen bestaan, werden ze gefictionaliseerd. Je mag van verzonnen personen kennelijk wel hun onhebbelijkheden beschrijven. Soms schreef ik mijn bevindingen op na een copieuze maaltijd, rijkelijk besprenkeld met Saint Emilion en Châteauneuf du Pape. Als gevolg daarvan zult u in de onzekerheid moeten blijven of de hierna volgende anekdotes echt zijn gebeurd.


 (Wordt vervolgd door “Onder aan de ladder!”)

 

dengeltjes.large.jpg