Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Columns » Mies

Mies

87859a0c754446159be7a840e5a88a72.png

Je went op den duur zo aan haar aanwezigheid, hè? Je kunt trouwens goed zien dat ze een dagje ouder wordt. Steeds meer grijs; zelfs een paar snorharen beginnen zilvergrijs te worden. Wat ooit een ferm gebit was, lijkt nu te bestaan uit broze porseleinen, haast doorzichtige tanden. Het eten moeten we inmiddels voor haar prakken in een kommetje.

Ze brengt veel tijd door met door het raam te staren naar de mussen die in linie op de balkonleuning zitten. Verveeld sjokt ze dan maar weer eens door de huiskamer, waarbij haar te lange nagels regelmatig in het hoogpolige tapijt blijven hangen. Onderweg kijkt ze soms begerig naar de kanarie, maar die zit te hoog. Moe van het niets doen ploft ze dan maar weer eens breeduit op de bank, bij voorkeur op de krant die ik net wil gaan lezen.

Als ik die voorzichtig onder haar achterste probeer weg te trekken, kan ik een grauw en een grauw krijgen. De tik, die ik in een reflex had willen uitdelen, gaat niet door als de bestraffende blik van mijn vrouw mij tot de orde roept. Kom niet aan haar Mies!

Jawel, gezellig je schoonmoeder veertien dagen op bezoek.

31-10-2011