Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Columns » Goed gek

Goed gek

Hij was volgens de New Yorkse politie in de war. Een mild oordeel over de 23-jarige Maksim Gelman, die onlangs met een mes op zeven mensen instak, respectievelijk met de auto van zijn moeder doodreed. Ironisch genoeg was de man in woede ontstoken, juist omdat zijn moeder weigerde haar auto aan hem uit te lenen.

Nuances als "in de war zijn" worden in de VS niet vaak aangebracht. Een moordenaar is een moordenaar. Onwillekeurig denk je terug aan de moord op Pim Fortuyn en die op Theo van Gogh. De verontwaardiging hier was groot, maar het was opvallend dat de primaire reactie van allerlei deskundologen was: " Dat heeft een gek gedaan!" Die snelle diagnose werd in tv-reportages gemakkelijk gesteld door wie er ook maar een microfoon onder zijn neus kreeg. Het heeft iets met onze volksaard te maken. Wij zijn softies. Wij kennen liever geen criminelen, maar wel mensen die het spoor even bijster zijn. Omdat zij geestelijk gemankeerd zijn, verplegen wij hen liefdevol. Desnoods levenslang. Dat noemen wij plechtig TBS. 

Die opgewonden jongeman in New York zal voorlopig niet meer autorijden, want de straffen in Amerika zijn niet mals. 

Een paar keer levenslang is daar niet ongewoon. Ik vraag mij af hoe dat in ons land zou verlopen. Ik schat een paar jaar psychotherapie en driehonderd uur taakstraf.

 

Dus dat wordt naast blaadjes prikken en rimpelige billen schoonwassen in een bejaardentehuis, doorgezaagd worden over je psychepiepeltje. De vraag is wat er erger is: dit of de Amerikaanse strafmaat...

In de Nederlandse media stuit ik op twee tegenstrijdige zaken. Een moordenaar noemt men liever een gek, terwijl er tegelijkertijd op dat woord "gek" een taboe rust. Door onze Calvinistische inslag hebben we er moeite mee dat er gewoonweg niet-gekke slechte mensen bestaan. Tegelijkertijd haasten we ons om gekken te verplegen en te verzorgen. Ze zijn er trouwens nog steeds, de gekken. Maar wee je gebeente als je hen zo aanduidt. Met wollig taalgebruik wordt - wat vroeger "gekte" heette - nu omschreven als het Syndroom van Dit-en-me-dat. En als iemand niet normaal functioneert “heeft hij een beperking”, wat ook de lading prima dekt.

Nee, we kiezen in tv-praatprogramma's onze woorden zorgvuldig. Politiek correct dus. Tegelijkertijd tonen we - niet geremd door enige schaamte - beelden van aan de muur geketende "mensen met een beperking". Bekend/ berucht is de Zweedse band, ook wel onrustband genoemd, een hulpmiddel in zorginstellingen.

Zo doen wij dat hier met gekken, zolang wij hen maar niet zo noemen. Wrang toch, dat de enige beperking die wij concreet waarnemen, die ketting of die riem is. 

Wat mij eraan herinnert dat ik hond Bruno nog moet uitlaten.

15-02-2011

hondenriem_honden_riem_kettinglijn_miami_plus-300x300.jpg