Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Columns » Goed ei, slecht ei

Goed ei, slecht ei

Alles mag dan al eens zijn geschreven, wie over het item "slecht kind” schrijft, heeft een nog niet uitgekauwd onderwerp. Algemeen wordt aangenomen en het staat politiek correct, dat een slecht kind niet bestaat. Voor onze gemoedsrust veronderstellen we dat een kreng van een kind zo niet werd geboren. Uitgegroeid tot een criminele volwassene, leggen we desnoods de schuld bij de omgeving. Daarmee ontsla je iemand van zijn eigen verantwoordelijkheid en kom je vanzelf uit bij de ouders als bron van ellende. Gelukkig krijgen opvoedkundigen zo weer brood op de plank.

Een serieuze wetenschap als Criminologie houdt misdaadstatistieken bij: dan is het schrikken hoeveel jeugdige moordenaars er bekend zijn. Dat slecht voorbeeld slecht doet volgen, is weliswaar correct, maar tevens een dooddoener. Als je kennelijk door hun omgeving misleide kinderen uitsluit, houd je er toch nog een aantal over, dat kennelijk puur slecht uit het ei is gekropen.

Twee voorbeelden, waarbij je je afvraagt waar kinderen het vandaan halen: om te beginnen een huiveringwekkende moordzaak. Alweer daterend uit 1993 waren er de “Bulger-killers” uit Liverpool. Twee tienjarige jongens vermoordden een kleuter van twee. Zo maar, voor de lol. In 2001 werden ze - klaarblijkelijk fris, fruitig en gezond geacht - weer in de maatschappij losgelaten. Heel Groot-Brittannië stond toen op zijn kop! Na acht jaar heropvoeding in detentie zouden deze moorddadige kinderen goede mensen zijn geworden. De aanhangers van de stelling, dat je niet slecht uit het ei komt, waren opeens veel minder enthousiast toen vrijlating aan de orde kwam... De vraag, de twijfel en dus een slepende discussie resteerden: is er sprake van rotte eieren of naderhand verrotte eieren?

Een voorbeeld zonder moord en doodslag, maar met een spoor van beschadigde zielen betreft één van de meest bizarre anekdotes, waarbij diezelfde vraag rijst. Ik haal het uit het boek "Schandaal in Schiermonnikoog" van de journalist en schrijver Gerard den Elt. Ik ken gekkere voorbeelden, maar die hebben de krant niet zo uitbundig gehaald. Beschreven wordt hoe een zeventienjarig meisje beweerde dat haar vader haar seksueel had misbruikt. Daarop werden er door de maatschappij maatregelen getroffen, die tot op heden tot de grootste juridische flaters worden gerekend. Ik pas wel op om dat kind slecht te noemen, maar feit blijft dat ze onmetelijke schade heeft aangericht. Zij heeft talloze levens op hun kop gezet en carrières verwoest met haar kwaadsprekerij.

Wie met ingehouden adem nu checkt of ik bezig ben met plagiëren: ik citeer enige feiten, die ook in de vrije nieuwsgaring zijn te krijgen. Den Elt is een serieuze auteur, die - zoals van een vakman kan worden verwacht - een journalistiek verslag schreef. Maar tussen die feiten door bespeur ik de meest idiote menselijke gedragingen, die ook een beschrijving waard zijn. Ze worden hieronder overbelicht weergegeven om te benadrukken, dat er een - wel degelijk aanwezig - karikaturaal aspect aan zit.

Die geschoffelde gebeurtenissen op Schiermonnikoog leveren prima stof voor het griezelscenario van een thriller. Maar wel eentje met slapstickelementen. Het lachwekkende komt voort uit de verwaten bemoeizucht van zelfbenoemde deskundigen. Deze “deskundologen” vragen erom geparodieerd te worden:

Er werd vanuit die hoek officieel aangifte gedaan tegen R.L. (nota bene de politiechef van Schiermonnikoog) wegens incest (1996). Tijdens een lachwekkende “raid” werd er een compleet, zwaarbewapend en geharnast arrestatieteam vanuit een helikopter bovenop de verraste L. gedropt.

 

Goedeislechtei-1.jpg

Gemakshalve werden zijn vrouw, zijn oudste dochter en haar vriend ook maar opgepakt. Als je je daarbij een plaatje probeert voor te stellen, is het net een scène uit een oude zwart-wit lachfilm met de beroemde potsierlijke Keystone Cops. Als je deze in antieke politie-uniformen gestoken figuranten een verdachte in polonaise zag achtervolgen, verloor je op slag ieder idee over autoriteit. De arrogantie van de macht ziet er namelijk lachwekkend uit.

Niemand uit het maatschappelijke begeleidingscircus was op het simpele idee gekomen om eerst met die vader te praten alvorens aangifte te doen. Effetjes checken dus! De belangrijkste stoker was een leraar, die als extra taak had leerlingen te begeleiden. Na een fluttig opfriscursusje maatschappijleer meende hij opeens op een zelf gemetseld voetstuk te staan en waande hij zich een professionele opvoedingsdeskundige.

Begeleiden vertaalde hij zo, dat hij het meisje beschuldigingen over ontucht door haar vader in haar mond legde. Het wrange was, dat achteraf bleek dat hij zelf niet met zijn handen van het pubermeisje kon afblijven tijdens de vele indringende begeleidingssessies.

Het Openbaar Ministerie toonde vervolgens een onbegrijpelijk enthousiasme om de politiechef te pakken. Geldingsdrang of belangrijkdoenerij? Wat twee overenthousiaste vrouwelijke rijksrechercheurs - toevallig beiden onmiskenbaar lesbisch - bewoog, valt alleen maar te raden... Zij legden een bloeddorstige overgave aan de dag, die een foxterriër in een kuil met ratten hen niet kon verbeteren. Een van die dames stuurde aan op een situatie, die het best is te omschrijven als “too close for comfort”. Zelf omschreef ze dat kwezelachtig als een moeder-dochter relatie (leuke opsteker voor de echte moeder!). Deskundologen kunnen zich dat permitteren.

Om de gang van zaken in de gewenste richting te sturen, verdraaiden ze de feiten dusdanig, dat de aanklacht kat-in-het-bakkie leek. De carrière van L. werd abrupt beëindigd en de rest van zijn persoonlijke leven lag voorgoed in puin. De schade voor het gezin is nauwelijks te beschrijven. Pas zeer laat kwam de ontknoping: haar verzinsels ontleende de dochter letterlijk uit de krant. Als voorbeeld had zij de beruchte Eper incestzaak. De vader werd uiteindelijk op alle fronten vrijgesproken en gerehabiliteerd. Hij kreeg ongeveer een half miljoen (toen nog in guldens) smartengeld.

Weer zo'n voorbeeld, dat waarheid soms gekker is dan fictie. Uit eigen waarneming heb ik eerder opvoedkundige hoogstandjes beschreven. Een deel van de fascinatie komt voort uit het gegeven, dat er een belangwekkende industrie bestaat, die verdient aan opvoeding. Een onvoorstelbaar groot aantal mensen verdient een boterham met allerlei vormen van begeleiding en het adviseren daarover.
En dan te bedenken, dat voordat deze deskundologen bestonden de mensheid al miljoenen jaren kinderen opvoedde...Ook al was het misschien behelpen.

 

19-03-2012