Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Columns » DNAatje van de kous

DNAatje van de kous

Het succes van Boer Zoekt Vrouw wordt misschien benaderd door DNA Onbekend, TROS Vermist en Spoorloos. Ook die tv-programma’s verheugen zich in een miljoenenpubliek. Alle ingrediënten van de commerciële soaps en realityprogramma's zitten erin. Het verschil is alleen dat dit allemaal geen fictie is!

Als trouwe kijker vind ik niettemin, dat er de klad begint te komen in het concept. Mijn tranen lijken op te zijn of ik kan niet meer huilen, omdat iedereen al is opgespoord en verenigd. Althans de interessante personen.

Eerst was het nog pikant te zien hoe een DNA-test uitsluitsel gaf, dat die meneer thuis inderdaad niet de vader was. De buurman evenmin, ofschoon deze opvallend vaak langskwam. Dat verrassend genoeg de thuisbezorgende bladenman uiteindelijk de prijsbeer is, bevestigt het beeld dat je eigenlijk al had van een overspelige moeder. Getoonde jeugdfoto's van haar kunnen nauwelijks overtuigen, dat zij zo in de smaak viel. Maar ja, de DNA-test is duidelijk en het al bestaande kind heeft het goed gezien, dat de man, die de Donald Duckjes bracht, steeds met moeders naar de slaapkamer ging. Om haar te helpen het bed te verplaatsen, zo werd dat hem uitgelegd.

Al een paar weken kan ik de uitzendingen niet helemaal uitzitten. Ik zip na een paar minuten al naar een ander kanaal. Het boeit mij niet meer zo. Eerder deelde ik met de deelnemers hun blijheid, hun verdriet en hun bevrijdende tranen. En dat allemaal vanuit mijn gerieflijke leunstoel. Daar is inmiddels zomaar de klad in gekomen.

De voorbije jaren zag je van die schoongewassen, frisse typen door wie ik mij ook wel zou willen laten vinden als ik hun vader was. Of hun broer. De programmamakers verdenk ik ervan, dat ze de wat muffere typetjes hebben bewaard voor het eind van de serie. Niet alleen zien ze er onappetijtelijk uit, want dat mag geen rol spelen bij een reality programma, maar je wilt toch ook niet door hen gevonden worden. DNA of geen DNA.

Het schrikbeeld doemt op dat zo'n veronderstelde nazaat met zijn duffe kop bij mij aanbelt. Die zegt dan, omstuwd door Derk Bolt en zijn Spoorloos camerateam "dag pa" en ik laat van schrik mijn glas wijn op de deurmat vallen. Wacht, ik moet mij morgen laten schrappen van de ledenlijst van de KRO, voordat de een of andere psychopaat zich voorstelt als mijn verloren zoon. Een aantal keren heb ik deze tb-uitzendingen maar overgeslagen. Ik werd er depri van. Alle sporen wissen dus. 

Die ontroering van weleer, waarbij mijn tranen in de bak met de knabbelnootjes op mijn schoot druppelden, heeft plaatsgemaakt voor een doodsangst dat Derk Bolt bij mij aanbelt:

a0ac9df3a2b24ca7b8216e773cf9f369.jpg
"Estoy buscando el señor Harrem . ¿Conoce a un hombre guapo con ese nombre?" 

(vert.: “Ik zoek meneer Harrem. Kent u een knappe man met die naam?”).

Derk Bolt opent namelijk vrijwel altijd met een dergelijke zin waar ook wereld. Steevast in het Spaans, ook als er niemand Spaans spreekt ter plekke. Wacht, laat ik vooral ook de bel maar afzetten.

Onlangs zette ik mij over mijn bezwaren heen en heb toch weer gekeken. Na een vrouw, die haar vader aan het andere eind van de wereld van straat plukte, waren er twee meisjes, die hun halfbroer wisten op te sporen. Ik had zo met hem te doen: hij was bij een eerdere reünie al eens verenigd met zijn zoekende vader. Dat was een eenmalige ontmoeting, waarbij hij gillend was weggelopen. Die halfbroer was een serieuze, sportieve en evenwichtige dertiger met een dito gezin. Zijn vader was het omgekeerde van een rolmodel, namelijk een expres oud geschminkte puber, die alleen leefde voor uitgaan en lol trappen. Een afknapper!

Nadat hij zijn vader had weten te ontlopen, was Derk Bolt - God betere het - er toch weer in geslaagd die twee halfzussen op zijn spoor te zetten. Scènes van de meisjes, gehuld in een wolk van blauwe sigarettenrook, een bak cosmetica kopend, doen vermoeden dat zij sterk naar hun vader aarden. Vanuit mijn leunstoel keek ik met ingehouden adem en toenemende bloeddruk hoe de twee zoekende zusjes over hun komende ontmoeting met hun halfbroer praatten. Liefst tegelijk en door elkaar. Als ze hem uiteindelijk treffen, zien wij hoe die uitgebalanceerde, rustige jongeman wordt besprongen door twee ADHD-meiden en bijna stikt onder hun geknuffel. Zijn vrouw en zijn dochtertjes kijken beheerst toe... Mijn hartslag is sterk toegenomen en door de opgelopen bloeddruk zijn mijn oren warm geworden. Als dat maar goed gaat…

Ik ga een straatverbod vragen voor Derk en zijn cameraploeg.

09-02-2011.