Verhaalhalen.jouwweb.nl
Home » Absurd » Ankzilla

Ankzilla 

 


Bij de geschifte figuren in mijn "Rare portretten"-galerij mag de figuur van Ank niet ontbreken. 


In de wandeling wordt ze wel eens aangeduid met Ankzilla. Men kan zich daar wel iets bij voorstellen: model Oost-Duitse kogelstootster met een verbeten trek rond de spleet, die haar mond moest voorstellen. Ofschoon ze rookte als een affakkelpijp 

op de Maasvlakte, was ze loeisterk; het resultaat van intensieve krachttraining. Aangezien ze met de volgende Olympische Spelen mee wilde doen in diverse onderdelen van krachtsport, was ze bij talloze evenementen te vinden, waar zij haar spieren kon stalen. De hoogste ogen gooide zij bij Truckpulling, het trekken van vrachtwagencombinaties. Nou is de concurrentie niet gering, dus het was zaak om goed te trainen en daar had zij iets unieks op gevonden. Anton Geesink sjouwde destijds met boomstammen en werd veelvoudig judokampioen. Zij deed het als volgt:

 

Zij vulde een vacature op voor rangeerder bij het spoorwegemplacement in haar woonplaats. Het was een job voor de nachtelijke uren, wat haar goed uitkwam, want overdag deed ze iets wazigs met zwakzinnige kinderen. Ank's bezigheden hielden in, dat ze met een locomotief wagons van de hoofdsporen naar de zijsporen versleepte. Daar stonden ze soms een nacht, soms enkele dagen, afhankelijk van de bestemming. Vrachtwagons werden op die manier gesorteerd en bij elkaar geplaatst tot ze als een complete trein konden worden weggereden. Tot die tijd was het trainingmateriaal voor Ank.

 

Ze had namelijk bedacht, dat ze met spierkracht eerst één lege wagon en vervolgens twee aan elkaar geschakelde wagons kon trekken enzovoort. Door dit met kleine stapjes te laten oplopen, zou zij op een gegeven moment sterk genoeg zijn om ongemerkt steeds zwaarder beladen wagons te kunnen trekken en uiteindelijk een korte trein. Ooit op een heel belangrijke wedstrijd zou zij iedereen een poepje laten ruiken, als ze een volgeladen vrachtauto achteloos zou voorttrekken. Na deze vooroefeningen moest dat kinderspel zijn!

 

Precies zoals ze had gepland, pakte het uit. Zodra niemand keek, stapte ze uit de werkloc en schakelde ze over op menselijke spierkracht. Ze gooide zich met haar volle gewicht in de trekband die ze aan een wagon had bevestigd en zeulde hem die laatste meters naar de bedoelde plek. Ze kon na een paar maanden twee tot drie lege wagons verplaatsen. Geen haan die ernaar kraaide en aangezien haar chef iedere ochtend de wagons keurig aantrof, waar ze volgens de planning hoorden,had hij geen reden om te checken of alles volgens het boekje was gebeurd. Door vervolgens steeds zwaarder beladen wagons uit te zoeken, voerde Ank het gewicht dat ze kon trekken geleidelijk aan op.

 

Zo kon het gebeuren dat Ank's trekkracht in een paar maanden tijd fenomenaal groeide. Op zekere avond begaf zij zich naar een nieuwe klus. In het schemerdonker kon ze nog net zien dat het drie vers geplaatste, kleurig geschilderde wagons betrof. De eerste twee trok ze met de werkloc in één moeite naar de geplande plaats. De derde die apart stond, vroeg er gewoon om om met menskracht te worden getrokken. Ank kwam gretig van haar plaats, liep naar de wagon en bevestigde haar trekband. Ze wierp zich weer met haar volle gewicht erin om naar de geplande plek te gaan. Dat viel ineens tegen; de wagon gaf geen krimp… Maar Ank gaf nooit gauw op, dus terwijl haar hart overuren draaide, begon de wagon millimeter voor millimeter te bewegen. Ank gooide er nog een scheut adrenaline tegen aan en jawel, de massa begon te rijden. Knap werk!

 

De volgende ochtend trof haar geschrokken chef Ank liggend naast de rails aan. Het bewuste voertuig, een treinstel van Circus Fokke, stond keurig op de aangegeven plek. Een ijlings opgeroepen ambulance had een cardioloog meegenomen, die niet anders kon doen dan vaststellen dat Ank door cardiomyopathie was geveld. Op zijn boerenfluitjes: haar hartspier had het begeven.

 

Treurig allemaal, maar ondertussen diende de levende have in die treinwagon te worden verzorgd. Circus Fokke was een dag eerder met eigen trein aangekomen en zou deze dag haar tenten opslaan in de stad. Dierenverzorgers kwamen er bij om vijf ontdane olifanten uit de wagon te laden, te voeren en mooi op te poetsen. Die ochtend zouden ze namelijk meelopen in de feestelijke circusstoet, die de stad in zou trekken ...


The show must go on.